Budkowski Henryk (1879–1928), pułkownik W. P., syn Józefa, lekarza weterynarii, i Amelii z Kowalewskich. Urodził się 3 II w Mińsku Mazowieckim. Kształcił się w Charkowie, gdzie po ukończeniu gimnazjum realnego rozpoczął studia w Instytucie Technologicznym. Powołany w r. 1899 do służby w wojsku ros., po ukończeniu w dwa lata później szkoły kawaleryjskiej w Elizawetgradzie zdecydował się poświęcić zawodowi wojskowemu. Mianowany w r. 1901 podporucznikiem, przydzielony został do 13. p. ułanów, w którym przechodził normalnie wszystkie stopnie oficerskie, aż został 15 VII 1915 podpułkownikiem. Na początku Wielkiej Wojny 16 VIII 1914 ciężko ranny, po wyleczeniu zgłosił się do organizowanych formacji polskich, tzw. legionu Puławskiego; był dowódcą szwadronu i dywizjonu. Odwołany w lipcu 1915 z powrotem do 13. p. uł. na stanowisko dowódcy dywizjonu, 19 IX t. r. został powtórnie ranny. W lutym 1917 przeniesiony do piechoty, był kolejno dowódcą batalionu, następnie zast. dowódcy pułku, wreszcie od 16 VII 1917 dowódcą pułku strzelców pieszych. Awansowany 30 XI 1917 na pułkownika, przeszedł w listopadzie t. r. do 1 korpusu polskiego, do 1. p. ułanów »krechowieckich«. Po rozbrojeniu korpusu podążył na Murmań, gdzie od 27 V do 2 VII 1918 był dowódcą skupiających się tam oddziałów polskich. W lipcu razem z gen. Hallerem przybył do Paryża, gdzie był członkiem misji francusko-polskiej, sprawując jednocześnie od 9 IX 1918 do 10 IV 1919 funkcje komendanta szkoły wojskowej i centrum wyszkolenia armii polskiej we Francji w Quintin. Po powrocie w kwietniu 1919 r. do kraju był oficerem do szczególnych zleceń gen. broni Hallera, potem komendantem Kwatery Głównej. W lutym 1920 został zastępcą komendanta m. Warszawy, którym był do grudnia 1922. Po przeszkoleniu na kursie dla wyższych dowódców objął w grudniu 1924 r. 17. brygadę kawalerii, której dowódcą był do maja 1927, kiedy został członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego. Zmarł 14 X 1928 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu powązkowskim. Odznaczony był 2-krotnie krzyżem walecznych i francuską legią honorową; w r. 1932 otrzymał krzyż niepodległości; posiadał ponadto szereg odznaczeń ros.
Mat. biogr. w Arch. Ofic. Dok. Pers. w Wojsk. Biurze Hist. oraz w Komitecie Krzyża i Medalu Niepodległości.
Stefan Pomarański